JĘZYKI AUSTRALII

Ilu języków używa się w Australii, w jakich językach rozmawiają ze sobą ludzie w domach?

Zacznijmy może od pochodzenia mieszkańców kontynentu. Według Australijskiego Biura Statystycznego w roku 2006 blisko 5 milionów ludzi urodziło się poza Australią, co stanowiło 24% populacji. Dominowali oczywiście POMs czyli Brytyjczycy (1,15 miliona), dalej Nowozelandczycy (0,47 miliona) i Chińczycy (0,2 miliona). Kolejne miejsca w tabeli należały do Wietnamczyków, Hindusów, Filipińczyków, Greków. Doliczono się wówczas blisko 60 tysięcy Polaków, co dawało nam 19 pozycję.

OKRUTNE DELFINY

Najbardziej na zachód wysuniętą częścią kontynentu australijskiego jest wpisana na listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO Zatoka Rekina czyli Shark Bay. Jest to największe na świecie skupisko łąk podwodnych (obejmuje obszar ponad czterech tysięcy kilometrów kwadratowych). Jak nietrudno się domyśleć jest to raj dla ogromnej ilości bardzo różnych morskich stworzeń.

Jedną z największych atrakcji Zatoki Rekina jest Monkey Mia w pobliżu miejscowości Denham. To tam codziennie rano można obejrzeć, a czasem nawet dotknąć czy nakarmić, delfiny butelkonose. Między siódmą rano, a południem któraś z pięciu dorosłych samic (Nicky, Puck, Surprise, Piccolo oraz Shock) wraz z potomstwem podpływa do brzegu coby spałaszować rybkę.

NIEBEZPIECZNA ROŚLINKA

Każdy kto nosi się z zamiarem odwiedzenia Australii usłyszy od życzliwych o niebezpieczeństwach czyhających tamże, przede wszystkim o zwierzątkach. Rekiny, osy morskie, węże i pająki tylko czekają na nieświadomych zagrożenia Europejczyków, aby życia pozbawić bez litości. Tymczasem przez rok czasu raz tylko spotkałem węża, który salwował się ucieczką gdy usłyszał/spostrzegł/zwąchał nadchodzących Homo Sapiens. Żaden z życzliwych znawców Antypodów nie wspomina o niebezpiecznych roślinach...

HUMORU POCZUCIE

W którym kraju na premiera wybiera się kolesia który był mistrzem w piciu piwa na czas, kobieciarzem, imprezowiczem, rozrabiaką, a po zwycięstwie krajowej załogi w regatach America’s Cup zasugerował na antenie telewizyjnej, żeby rodacy wzięli dzień chorobowego (“I tell you what, any boss who sacks anyone for not turning up today is a bum.”)? Oczywiście w Australii! Tym człowiekiem był Bob Hawke, premierował Australii przez 8 lat i 267 dni. Tak jak wszyscy Australijczycy Bob miał poczucie humoru. Niedługo po obraniu go na urząd Premiera uczestniczył w obiedzie dla 700 osób, wśród gości była delegacja z Indii. Podczas spotkania mówiąc z hinduskim akcentem opowiedział następujący dowcip:

TAŃCUJĄCA MATYLDA???

Dopiero w roku 1977 Australijczycy wybrali sobie hymn. „Wybrali” ponieważ w tym celu odbyło się referendum powszechne. Bardziej znaną i popularną piosenką była ta, która zajęła drugie miejsce (28,3% głosów) – „Waltzing Matilda”. Dlaczego tylko drugie miejsce? Może dlatego, że opowiada o włóczędze, który przycupnął sobie nad brzegiem stawu, zajumał owieczkę, a gdy pojawił się właściciel zwierzęcia wraz z asystą stróżów prawa to wolał popełnić rytualne seppuku (utopić się), aniżeli oddać się w ręce sprawiedliwości. Bardziej na hymn pasowała nadęta i poważna piosenka „Naprzód, Piękna Australio” (43% głosów). Zapomnijmy jednak o tej nadętej, pomińmy też milczeniem dwie pozostałe piosnki które przepadły w plebiscycie, a skupmy się na tej znanej i lubianej.

CZARNA WOJNA NA ZIEMI VAN DIEMENA

7 maja 1876 w wieku lat 73 zmarła Truganini, ostatnia Aborygenka z Tasmanii. Jej matka została zasztyletowana przez Europejczyka; siostrę porwali Europejczycy; niedoszłego męża utopiło dwoje Europejczyków (stało się to w jej obecności, po czym mordercy zgwałcili ją). Osobiste cierpienia Truganini oddają tragedię wszystkich Tasmańskich Aborygenów. Nawet po śmierci nie zaznała spokoju – ciało po pochówku zostało ekshumowane, szkielet połączono drutami, włożono do pudła i przez dziesiątki lat pokazywano w muzeum. W 1976, sto lat po śmierci, wbrew sprzeciwom muzeum, szkielet został skremowany, a prochy rozproszone nad oceanem.

SMAROWIDŁO DO KANAPEK - VEGEMITE

Co każdy Australijczyk ma w swojej spiżarni? Vegemite! To tutejsze smarowidło do kanapek i tostów. Na pierwszy rzut oka Vegemite wygląda jak czekoladowa nutella – kolor i konsystencja obu substancji są zbliżone. Vegamite powstał w roku 1922. Po I wojnie światowej zakłócone zostały dostawy, popularnej wówczas na australijskich stołach, brytyjskiej pasty do chleba Marmite. Cyril Callister, jeden z chemików pracujących dla Fred Walker Company, zmieszał ekstrakt z drożdży piwnych (odpad przy produkcji piwa) z dodatkiem warzyw i przypraw. Piwo, owszem, szanuję i poważam, ale ten szczególny produkt uboczny nie przekonuje mnie.